Pierre H. Dubois en Simone Dubois “Zonder vaandel” is een biografie uit 1993 die tot stand is gekomen nadat de twee (of missschien alleen Simone) ‘bevriend’ is geraakt met Belle na het werken aan een monografie.

Er is ook een brieven-uitgave om naast deze biografie te lezen, getiteld “Rebels en beminnelijk”. Eerdere vertalingen van de brieven werden gemaakt door Greetje van den Bergh.

Wat schrijven ze over Hume dan:

– er was veel contact met de Schot James Boswell:

“Hoe gecharmeerd zij ook van de onberekenbare Schot was, zij werd er zich zeker ook meer en meer bewust van dat dit curieuze fenomeen wel een heel speciaal soort vriend, maar nooit een echtgenoot voor haar had kunnen zijn.
Hij wist dat ook zelf wel. Onder een lawine van pathetische capriolen maakte hij duidelijk dat zijn levensgevoel zich niet met het hare verdroeg. De godsdienst bijvoorbeeld, dat was een rpobleem waarmee hij zich zo weinig mogelijk inliet. Hij zag zichzelf niet als een kwezel, maar hij gaf haar de dingende raad nooit over metafysische duisternissen te piekeren. Voor een man was dat al onzinnig, hoeveel d te meer dan niet voor een vrouw? Hij bracht haar in herinnering dat David Hume tot de conclusie was gekomen dat een mens zich maar het best met het gewone leven kon bezighouden. Wat dat aanging, was zij werkelijk in het voordeel, want zij behoorde tot een van de meest vooraanstaande families in de Zeven Provinciën, ze had een mooi vermogen en ze was een knappe verschijning.” [139]

– Essay on Human Understanding (Bedoelen ze de Enquiry?) lievelingsboek

“Belle was net zo min anglomaan als francofiel, wat zij uitdrukkelijk wenste was ‘van het land van iedereen’te zijn. Maar haar bijna fysieke honger naar kennis had niet ind e laatste plaats betrekking op wat uit Engeland kwam. In januari 1764 had zij in een brief aan d’Hermenches de verzuchting geslaakt dat zij absoluut het werk van Newton wilde leren; wij weten dat zij Lock las, de filosoof wiens invloed gedurende heel de tweede helft van de achttiende eeuw bleef groeien,

oh ja?

en David Hume’s Essay on Human Understanding werd een lievelingsboek waarover zij een kwart eeuw later nog bij herhaling met bewondering sprak. Het deed haar verlangen de filosoof in zijn geboorteland te ontmoeten.

– Verblijf in Londen (oktober 1766 – weinig informatie over eerste periode beschikbaar omdat ze volgens de auteurs ‘overdonderd’ was – tot februari? 1767) [234-245]

Het bezoek dat belle aan haar familie in ungar Hill bracht was een intermezzo; zij was in Londen nog niet uitgekeken, al naderde het moment waarop zij haar reis moest beëindigen en weer naar Holland terugkeren. Een van de dingen die zij zich had voorgenomen…