van Leonie Ophof-Maass.

Dissertation in Journal Litéraire 1717. wellicht geïnspireerd door een bezoek aan Engeland.

Van Effen vond (aldus zijn Dissertation) dat de Engelse auteurs te weinig zelfcontrole betrachtten, en hun goede kwaliteiten te weinig ‘middelden’
Britten én Fransen hebben ‘feu, esprit et genie’: Frankrijk won het, want die hielden zich an de regels van het classicisme. [28-29]
Ook al vond hij het satirische werk van Butler en Pope goed, was dat vooral omdat het netjes bleef’ Dryden en Rochester vond hij beroerd [29]
Epische gedichten zoals Milton (100 edities in de achttiende eeuw) kan hij niet erg waarderen, omdat het de gaten in het bijbelverhaal opvult
comedie: moliere ownt [29] want de engelschen zijn te vies [30]
tragedies stelen de engelsen van de fransen. Shakespeare kende de drama-regels niet en dat neemt hij hem niet kwalijk, maar toch vind ‘ie het prut

“Although Van Effen thought that the inferiority of the English productions was due to their lack of discipline, in passing he broached still another problem. It would in his view, not be unthinkable that the English national character was an obstacle in reaching the summit in a particular genre. Van Effen observed that serious-minded people like the English and the Dutch, when writing satire, would always end up at paltry extremes. Essentially cheerful nations, however, were always able to keep a happy middle course. But the French too had to struggle against their national character: they showed so mch enthusism in their work that they were not able to deliver anything of sustained length, because they were bound to lose some of their spirit on the way with the consequence that their reative work lost in expressiveness. Therefore, according to Van Effen, the epic would never really flourish in France” [32]

Leave a Reply